Χειμερινό εξάμηνο

Τι ωραίο να μπαίνεις μέσα σε ένα αμφιθέατρο και να είναι σαν εκκλησία. Προσήλωση, ενδιαφέρον, όρεξη, καταιγισμός από ερωτήσεις επί παντός επιστητού!

Και στο διάλειμμα να μπουκάρουν οι γνωστοί ριζοσπάστες του ελληνικού πανεπιστημίου και να διαμαρτύρονται για τα πάντα: από τις καθαρίστριες ως τα ΜΑΤ στο κέντρο που δεν αφήσανε το λαό να μπει στα προπύλαια, το πρόγραμμα σπουδών, το άσυλο, το ένα και το άλλο. Κάποια από αυτά σωστά, αλλά πάντα τοποθετημένα με μια άποψη που έχει λάθος οπτική γωνία, με κεντρική διάθεση να δημιουργήσει χάσμα ανάμεσα στους ίδιους και σε κάποιους που προσπαθούν να βοηθήσουν.

Τόνισα στο αμφιθέατρο ότι ένας ακαδημαϊκός δάσκαλος οφείλει να μην κάνει εκπτώσεις στην εκπαιδευτική διαδικασία, τουλάχιστον. Πρέπει να είναι συνεπής στο ρόλο του, στο να καθοδηγεί τα νέα, απαίδευτα πνεύματα στην ωρίμανση, να διευρύνει ορίζοντες μάθησης και επιτυχίας, να προσφέρει σκάλες προς τα όνειρα. Με ανθρώπους, όμως,  που το μόνο που ξέρουν είναι να φωνάζουν, να κάνουν επίθεση στους πάντες που υποθέτουν οι ίδιοι ότι βρίσκονται απέναντί τους, να περιθωριοποιούνται εθελοντικά και εκουσίως, η εκπαιδευτική διαδικασία για την πλειοψηφία που δε συμμετέχει σε τέτοιες “διαμαρτυρίες” καταστρατηγείται με φασιστικό τρόπο.

Είμαι σίγουρος ότι αρκετοί δε θα συμφωνήσουν μαζί μου ότι η αφισοκουρελαρία δεν είναι απλά αισθητική κατάπτωση, αλλά και θέμα δημόσιας υγιεινής. Σημασία έχει όμως στο τέλος τι νομίζουν οι περισσότεροι και όχι 15 νοματαίοι που γυαλίζει το μάτι τους για λάθος πράγματα. Αυτά ανήκουν αλλού. Όχι στο σήμερα, όχι στο ΕΚΠΑ.

FloratosFest 2014

Ο Τομέας Πυρηνικής Φυσικής & Στοιχειωδών Σωματιδίων τίμησε τον προσφάτως αποχωρήσαντα από την ενεργό δράση Καθηγητή του, τον κ. Μανώλη Φλωράτο σε μια λαμπρή εκδήλωση νωρίτερα σήμερα το πρωί. Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους μια πληθώρα ερευνητών διεθνούς ακτινοβολίας.

Η λίστα συμμετεχόντων και το πρόγραμμα της ημερίδας που τιτλοφορείται  “New Horizons in Particles, Strings and Membranes” βρίσκεται στην ιστοσελίδα FloratosFest 2014

 

OpenScholar στο ΕΚΠΑ

Το ανακοίνωσα και νωρίτερα με ένα tweet, αλλά νομίζω ότι οι 144 χαρακτήρες δεν είναι αρκετοί για να σχολιάσεις πόσο ωραία κίνηση έγινε από το Δίκτυο Υπολογιστών του ΕΚΠΑ με την υιοθέτηση του OpenScholar για τις ακαδημαϊκές σελίδες των μελών του πανεπιστημίου.

Με την υιοθέτηση του OpenScholar, όλοι τα επίσημα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας έχουν το δικαίωμα (και κατά τη γνώμη μου και την υποχρέωση) να δημιουργήσουν το ακαδημαϊκό τους προφίλ μέσω ενός απλού στη χρήση, πολύ φιλικού και γρήγορου συστήματος φιλοξενίας ιστοσελίδων. Το OpenScholar είναι ανοιχτού πηγαίου κώδικα, πολύ δοκιμασμένο σε ιδρύματα σε όλον τον κόσμο και από τα λίγα που γνωρίζω δοκιμάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε τέτοια κλίμακα, στο μεγαλύτερο ϊδρυμα της χώρας, το ΕΚΠΑ.

Όπως ίσως γνωρίζετε, διατηρώ εδώ και χρόνια προσωπική ιστοσελίδα (mertzimekis.gr) η οποία έχει φθάσει σε ένα ικανοποιητικό για τις δικές μου απαιτήσεις επίπεδο λειτουργικότητας και αισθητικής. Η διάθεση όμως του OpenScholar ανοίγει όμως ένα δρόμο για να μεταφέρω το ακαδημαϊκό μέρος των δραστηριοτήτων μου στο χώρο που πραγματικά ανήκουν, δηλ. εντός του κυβερνοχώρου του ΕΚΠΑ. Μαζί με το eclass που συγκεντρώνει ένα μεγάλο τμήμα του εκπαιδευτικού υλικού, το OpenScholar έρχεται να καλύψει όλες τις ανάγκες για εξωστρέφεια του πανεπιστημιακού χώρου. Βιογραφικά, δημοσιεύσεις, ερευνητικές δραστηριότητες και άλλες δράσεις είναι εύκολο πλέον να προστεθούν και να διαφημίσουν τους ακαδημαϊκούς δασκάλους.

Στέλνω τις ευχαριστίες μου στο προσωπικό του Δικτύου και τις ευχές μου για ασφάλεια, σωστές αναβαθμίσεις και σε ολοένα περισσότερες καινοτομίες στον κυβερνοχώρο.

Δείτε το δικό μου προφίλ, που είναι φυσικά ακόμη υπό κατασκευή, εδώ: http://scholar.uoa.gr/tmertzi

World Teachers’ Day (Παγκόσμια Μέρα Εκπαιδευτικών)

Ο άνθρωπος που μου δίδαξε αυτά που ξέρω, που με στήριξε στον αγώνα για μάθηση, αλλά κυρίως προσπάθησε να με μάθει να σκέφτομαι για τον κόσμο, τα ανοιχτά ερωτήματα και να δείχνω σοβαρότητα για τη ζωή και την επιστήμη είναι η Noemie Benczer-Koller. 

H Noemie εξακολουθεί να με εμπνέει και σήμερα. Και είναι απλά τέλειο.

Οι σπάνιες γαίες είναι πραγματικά σπάνιες

Είναι μάλλον καραμελίτσα της εποχής η συζήτηση γύρω από το υπέδαφος της Ελλάδας, το οποίο κρύβει δισεκατομμύρια πλούτου, σύμφωνα με τα λεγόμενα των “ειδικών”. “Κινέζικο ενδιαφέρον”, “χρυσωρυχείο”, “ορυκτές σπάνιες γαίες”, “στρατηγικά μέταλλα” και πολλά άλλα ακούγονται στον τύπο.

Η καημένη Ελλαδίτσα έχει τόσο δυναμικό και δεν μπορεί να το αξιοποιήσει. Είναι όμως αλήθεια ότι όλος αυτός ο πλούτος υπάρχει και αν όντως υπάρχει είναι εκμεταλλεύσιμος; Όπως για όλα τα πράγματα στην Ελλάδα, υπάρχουν ειδικοί και “ειδικοί”. Είτε το θέμα που πραγματεύονται είναι η Εθνική Ελλάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο είτε η ταυτότητα του κατοίκου στον τύμβο Καστά στην Αμφίπολη. Έτσι και για τον ορυκτό πλούτο. Υπάρχει μια σαφής διαχωριστική γραμμή στο τι είναι εκμεταλλεύσιμος πλούτος από το υπέδαφος, τι είναι κοίτασμα και τι είναι -κυρίως- εκμεταλλεύσιμο κοίτασμα. Αυτή η διαχωριστική γραμμή ποτέ δεν αναφέρεται.

Με αφορμή το δημοσίευμα αυτό, μειδιώ για όλα τα παραπάνω που σας ανέφερα. Γιατί; Μα γιατί όταν οι πραγματικοί ειδικοί (όπως αυτός) σου λένε ποια είναι η πραγματική δυναμική της Ελλάδας στον τομέα των σπάνιων γαιών, ο οποίος πιστοποιημένα είναι τάξεις μεγέθους μικρότερος από το διαφημιζόμενο για προφανείς λόγους, οι “ειδικοί” μιλούν για ενθαρρυντικές ενδείξεις χωρίς να έχουν καν ολοκληρώσει μια σωστή και συστηματική μελέτη. Η απορρόφηση κονδυλίων στη χώρα αυτή ακολουθεί τον κανόνα όλων των πραγμάτων: ευκαιριακή, αρπακολλατζίδικη, της αρπαχτής που λένε. Όταν ο φορέας που είναι υπεύθυνος (ΙΓΜΕ) είναι έτοιμος να κλείσει γιατί τόσα χρόνια “αγρόν αγοράζει”, αποθηκεύοντας και όχι χρησιμοποιώντας επιστημονικά όργανα εκατομμυρίων, ξοδεύοντας άσκοπα χρήματα σε “βόλτες”, δεν αξιολογείται σε τακτική βάση, πώς περιμένουμε οι υπόλοιποι ΜΗ ειδικοί να έχουμε επακριβή γνώση του τι γίνεται με το υπέδαφος.

Η πολιτική εξουσία οφείλει να ακούσει τους ειδικούς και να αφήσει κατά μέρος τους φανφαρόνους “ειδικούς”. Ειδικά σε στρατηγικά θέματα ανάπτυξης και εκμετάλλευσης ορυκτών και ενεργειακών πόρων οφείλει να επενδύσει στην πραγματική γνώση και τη συστηματική αξιολόγηση των πληροφοριών που της διοχετεύονται.

Η Ελλάδα έχει αρκετά πιστοποιημένα και εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα, τα οποία μπορεί να αξιοποιήσει άμεσα (όπως αλουμίνιο, χρυσό, νικέλιο κ.ά.), τα οποία μπορούν να αποφέρουν αρκετά δις στον κρατικό κορβανά. Και ας αφήσει τα “40 δις” των σπανίων γαιών σε μακροπρόθεσμη βάση, ωσότου οι “ειδικοί” του ΙΓΜΕ προχωρήσουν από τις ενδείξεις στις αποδείξεις. Αλλά και ωσότου συνειδητοποιήσει μια μερίδα του ελληνικού πληθυσμού τι ακριβώς σημαίνει εξόρυξη και ανάπτυξη.

 

ΥΓ Με την ευκαιρία αυτή θέλω να δώσω θερμά συγχαρητήρια στον Πλάτωνα Γκαμαλέτσο, ο οποίος με μια καταπληκτική εργασία πολλών ετών στο πλαίσιο του διδακτορικού του, ολοκλήρωσε, παρουσίασε και δημοσίευσε την πρώτη εξονυχιστική, συστηματική και λεπτομερή δουλειά για τις σπάνιες γαίες που σχετίζονται με τους βωξίτες του Παρνασσού. Είχα την τιμή να είμαι στην εξεταστική του επιτροπή και ελπίζω τα αποτελέσματά του να εισακουστούν από το ΥπΑν. Μπράβο Πλάτωνα!

Kim after Kim

Φαίνεται ότι το Σαββατοκύριακο είναι αφιερωμένο στις απανταχού μπασίστριες με το όνομα Κιμ. Μετά τους Pixies και την Kim Deal, σειρά έχει η δεύτερη αγαπημένη Kim, αυτή των Sonic Youth, η Kim Gordon.

Κάποιοι την προτιμούν με γόβες και σέξυ πόζες, εγώ την προτιμώ με πάθος στις νότες που δαιμονίζουν το μπάσο της (ή το αντίθετο). Εδώ στο πάλαι ποτέ αγαπημένο Schizophrenia από το 1987, σε ζωντανή εκτέλεση το 2005.

 

It’s a Deal

Από τα αγαπημένα συγκροτήματα της post-εφηβείας, οι Pixies ξεχωρίζουν για τα σημάδια που άφησαν διαχρονικά στον τρόπο που αντιμετωπίζω τα μουσικά ακούσματα του παρόντος. Και όσο περισσότερο ψάχνω να βρω την ταυτότητα της οικειότητας που μου δημιουργεί η σχεδόν άτεχνη μουσική τους, τόσο πέφτω στα δίχτυα της Kim Deal.

Οι Pixies ποτέ δεν ξέφυγαν από τη γοητεία του μπάσου της και έχουν επανειλημμένα δηλώσει ότι είναι η καλύτερη που έχει περάσει από την μπάντα. Και τι μ’αυτό; Η Kim σαν ποτάμι που κυλά, πίσω δεν ξαναγυρίζει.

Για σήμερα το βράδυ, ακούστε το Gigantic a ha a ha aha της στα back vocals και την καθηλωτική της φωνή

 

ΥΓ το ποστ είναι για το dude που τόσο τον αγαπώ και είναι μίλια και μίλια μακριά. 

Ο εκσυγχρονισμός ξεκινά από μέσα μας

Κακώς ίσως, αλλά καθημερινά εκνευρίζομαι στις συναλλαγές μου με τις δημόσιες υπηρεσίες.
Δεν έχει σημασία αν ο λειτουργός απέναντι μου είναι ο πιο ευγενικός ή εξυπηρετικός άνθρωπος που προσπαθεί να κάνει φιλότιμα και έντιμα τη δουλειά του. Είναι η αέναη γραφειοκρατία που εμποδίζει την παραγωγική και αποτελεσματική κατάληξη αυτής της προσωπικής διάδρασης.

Βασικό στοιχείο που προκαλεί τον εκνευρισμό είναι η έλλειψη μηχανογράφησης και κυρίως η απουσία δεξιοτήτων στον τομέα αυτό από τους λειτουργούς. Θεωρώ απαράδεκτο την εποχή του iWatch και της εκτενούς διάχυσης των smartphones στην ελληνική κοινωνία (που έχει και η κουτσή Μαρία είναι αλήθεια) να μην μπορεί ο πτυχιούχος (είναι;) δημόσιος υπάλληλος να χειριστεί έναν απλό Η/Υ για να παράξει μια απλή αίτηση με αποτελεσματικότητα. Ή να γράφει ένα πραγματικά επαγγελματικό κείμενο. Ή να “ποστάρει” ένα καταραμένο PDF αντί για το τρισκατάρατο DOC.

Επικρατεί πραγματικά σύγχυση στον τομέα της δημόσιας διοίκησης για το τι είναι πραγματικά τεχνολογία και κυρίως τι είναι ευκολία στο πλαίσιο του ρόλου που έχουν οι εκτελεστές της. Ένα πρώτο βήμα μπορεί να αποτελέσει η υιοθέτηση λειτουργίας ανοιχτού λογισμικού, το οποίο πέρα από την αύξηση της παραγωγικότητας, προσφέρει βελτιωμένη εναρμόνιση με την δεοντολογία, αλλά και τρομερή εξοικονόμηση πόρων. Πρόσφατα στην Ιταλία, το ανοιχτό λογισμικό υιοθετήθηκε από τις αρχές του Μιλάνο σε μια προσπάθεια να εξοικονομηθούν οικονομικοί πόροι. 1.5 εκατομμύρια ευρώ εξοικονομήθηκαν. Στη Μασαχουσέτη, έχει χρόνια που έχει “απαγορευθεί¨ το Microsoft Office.

Εδώ εμείς, control, alt, delete. Σε όλα.

Eulogy

Έχει πλάκα να ξεσκαρτάρεις το φορτίο από τη σκονισμένη βιβλιοθήκη και να ανακαλύπτεις ξεχασμένα πράγματα, τα οποία είχες αφήσει προσωρινά εκεί μέχρι να τα τοποθετήσεις εκεί που “πρέπει”. Δέκα χρόνια μετά, ένα DVD πέφτει στα χέρια σου σηκώνοντας τον μπλε φάκελο και… μπουμ! Να μια ταινία που έχεις αγοράσει και δεν έχεις καταφέρει να δεις ποτέ.

Το Eulogy είναι μια αμερικάνικη κομεντί που δεν είναι Η κορυφαία ταινία, αλλά έχει μια ωραία δροσιά και έναν  Hank Azaria σε φοβερά κέφια (έστω και σε δεύτερο ρόλο). Το συνιστώ για ένα ανάλαφρο βραδάκι με παγωμένο λευκό κρασί φτιαγμένο από σταφύλια ωριμασμένα στις πλαγιές της Αμφίπολης, εκεί που χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.

Καλό μας ΠΣΚ, εύχομαι η καλοκαιριά να κρατήσει αρκετά ακόμη. Και στις ψυχές μας.

Αστροπύλη: η 8η αστροβραδιά

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Αστροπύλης διοργανώθηκε η 8η βραδιά στην Άνω Βροντού Σερρών με κέφι, επιστημονική διάθεση και πολλά δρώμενα. Το βίντεο που ακολουθεί δημιουργήθηκε από τους εθελοντές του δίκτυου PRAXIS, σπουδαστές-δημοσιογράφους που περνούν έξι μήνες στην περιοχή κάνοντας της πρακτική τους εξάσκηση.

Στο 3’02 υπάρχει και η σύντομη συνέντευξη που τους έδωσα κατά την παρουσία μου στην Αστροβραδιά

Associate Professor | Department of Physics | University of Athens