LATEX note

Νομίζω ότι το παρακάτω αξίζει μια μνεία στη βιόσφαιρα. Για τους οπαδούς του LATEX, μπορεί να αποτελέσει πεδίο δράσης, παραγωγικότητας και ψυχαγωγίας.

Το αυθεντικό δημοσίευμα βρίσκεται εδώ:

*http://tinyurl.com/4k2db5h

‘njoy!

*

Σπάνιες γαίες

Ε ρε τι έχουμε να ακούσουμε από τα “οικονομικά επιτελεία” των εφημερίδων…

Με την κρίση για τα “Rare Earth Elements” και τον καθοριστικό αποθεματικό ρόλο της Κίνας, ακούμε διαμάντια στις μεταφράσεις/αποδόσεις του όρου.

Για να μαθαίνουν λοιπόν οι νέωτεροι και να θυμούνται οι παλιοί (βλ. βιβλία Χημείας Λυκείου ~1990, εκδ. Ίδρυμα Ευγενίδου) τα στοιχεία αυτά λέγονται απλά “Σπάνιες Γαίες” και όχι “Στοιχεία Σπάνιας Γης”. Αν δεν ξέρει κάποιος τον όρο (αυτόν και αρκετούς άλλους λόγιους) μπορεί να πάει στο translatum.gr

Starlight Keynote Theme

I usually write entries in Greek, however, this post aims at a broader audience.

A few minutes ago I put together an Apple Keynote Theme for a presentation I have to give in a couple of weeks. So, why not share it with the world? 🙂

The theme is called starlight and it is bundled with a sample talk to demonstrate the basic slides. Download this zip file from my Dropbox public folder.

Let me know if you have any problems or comments.

(PS) if you get a warning about missing image files during opening, just click continue.
(PS2) In case you like it, let me know, ’cause I may have more surprises for you

Αντιυδρογόνο

Η ανακοίνωση της συνεργασίας ALPHA σχετικά με τη δημιουργία και διατήρηση για πεπερασμένο χρονικό διάστημα του πρώτου αντιμορίου, αυτό του αντιυδρογόνου, αποτελεί ένα βασικό βήμα στην κατανόηση της αντιύλης και της ιδιαίτερης σχέσης της με την ύλη.

Έχουν γραφεί πολλά για την αντιύλη, για αντικόσμους, για παράλληλα σύμπαντα που αποτελούνται από αντιύλη, για υπερήρωες παγιδευμένους σε ζώνες αντιύλης εκτός της γήινης ατμόσφαιρας, για, για, για… Η αντιύλη δεν είναι τίποτε άλλο από… ύλη. Με τη μόνη διαφορά ότι αποτελείται από βασικούς λίθους που έχουν κάποιες (αν όχι όλες) τις θεμελιώδεις (κβαντικές πάντα) ιδιότητές τους ανάποδες. Σκεφτείτε για παράδειγμα τους ακέραιους αριθμούς. Μπορώ να έχω το 4 και το -4. Αντίθετοι μεν, ακέραιοι και οι δύο τους δε. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την ύλη.

Το μυστήριο που κυκλώνει την ύλη είναι η σχεδόν παντελής απουσία…αρνητικών αριθμών στο σύμπαν που γνωρίζουμε και βιώνουμε. Οι θεωρίες λένε ότι η απουσία αντιύλης συνοδεύεται από την απουσία συμμετρίας στο σύμπαν, η οποία αναγκάζει την αντιύλη να έχει εξαφανιστεί ήδη από τις πρώτες στιγμές δημιουργίας του. Η υπόθεση αυτή εξετάζεται μέχρι σήμερα μόνο φαινομενολογικά, βλέπουμε δηλ. το αποτέλεσμα γύρω μας και προσπαθούμε να βρούμε την αιτία που το προκάλεσε. Φυσικά, σε μια φαινομενολογική προσέγγιση της αλήθειας μέσω παρατηρήσεων, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να κάνουμε λάθος ή να έχουμε παραλείψεις στην προσέγγισή μας.

Με αυτόν τον τρόπο είναι επιστημονική πιο ορθό να βρούμε κατευθείαν την αιτία και να μελετήσουμε τα αποτελέσματα. Η αντιύλη λοιπόν και μαζί της και το αντιυδρογόνο παρέχει ένα σοβαρό επιστημονικό πεδίο για την κατανόηση των ιδιοτήτων της φύσης γύρω μας.

Η κρίσιμη λεπτομέρεια, που κανονικά θα έπρεπε να έχω αναφέρει πιο πριν για όλους τους μη ειδικούς είναι ότι όταν ύλη και αντιύλη βρεθούν κοντά μεταξύ τους (το κοντά ορίζεται από τις κβαντικές ιδιότητες του συστήματος) απλά εξαφανίζονται. Προσθέστε το 4 και το -4 και θα δείτε ότι μας κάνει 0. Βέβαια, δεν είναι τόσο απλό. Στην περίπτωση της ύλης-αντιύλης έχουμε μετατροπή σε καθαρή ενέργεια. Ο Dan Brown χρησιμοποίησε πολύ όμορφα το φαινόμενο αυτό ως κεντρική ιδέα στο βιβλίο του “Illuminati”, βάζοντας την αντιύλη να παίζει το ρόλο ενός υπερόπλου λόγω ακριβώς της “αντιπαλλότητας” της με την ύλη.

Το αντιυδρογόνο είναι το πρώτο αντιμόριο. Ο πυρήνας τους είναι ένα αντιπρωτόνιο. Γύρω του περιφέρεται ένα αντιηλεκτρόνιο, γνωστότερο ως ποζιτρόνιο. Ποζιτρόνια χρησιμοποιούνται κατά κόρον στις διαγνωστικές μονάδες PET (Positron Emission Tomography), ένα εργαλείο που ο φίλος spytsi θα ήθελε πολύ να έχει στη διάθεσή του. Αυτό που θέλω να πω ουσιαστικά είναι ότι η αντιύλη δεν είναι κάτι εξωτικό γύρω μας. Υπάρχει, απλά συνήθως δεν προλαβαίνουμε να τη δούμε. Η δημιουργία του αντιυδρογόνου από την ερευνητική ομάδα στο CERN είναι εντυπωσιακή γιατί καταφέρνει για πρώτη φορά να συνδυάσει δέσμες αντισωματίων ώστε να πετύχει τη μοριακή δόμηση του αντιυδρογόνου, αλλά και να το κρατήσει ζωντανό για αρκετό χρονικό διάστημα “ζωντανό”, ώστε να μελετηθούν κάποιες από τις (αντι)μοριακές τους ιδιότητες.

Είμαι σίγουρος ότι η ανακάλυψη αυτή θα φέρει και πολλές άλλες στο πεδίο. Αναμένονται περισσότερες ιστορίες κόμικς πάνω στο θέμα. Είμαι περίεργος πώς θα καταφέρει ο xkcd να χρησιμοποιήσει την υπάρχουσα πληροφορία και να μας κάνει να ξεκινήσουμε τη μέρα μας όμορφα.

Πώς γίνεσαι καλός δάσκαλος

Σίγουρα το θέμα είναι ενδιαφέρον, ιδιαίτερα τώρα που ξεκινά η νέα σχολική/ακαδημαϊκή χρονιά. Ταξιδεύοντας στον ιστό, έπεσα στο άρθρο της Ariel Sacks, η οποία διδάσκει επί σειρά ετών στην αμερικανική πρωτοβάθμια εκπαίδευση, και το οποίο αναφέρει τα αποτελέσματα μιας έρευνας για το ποιον θεωρούν οι ίδιοι οι μαθητές ως πετυχημένο δάσκαλο/καθοδηγητή. Το αμερικανικό σύστημα εκπαίδευσης, σαφώς και είναι διαφορετικό από το δικό μας, αλλά εδώ και αιώνες κάποια συστατικά του χαρακτήρα και του παιδαγωγικού δυναμικού ενός πετυχημένου δασκάλου παραμένουν αναλλοίωτα. Τουλάχιστον, σε αυτά που αναφέρει η Sacks, εγώ προσωπικά παρατήρησα διάφορα διαχρονικά χαρακτηριστικά. Σας τα μεταφέρω λοιπόν αναλυτικά σε πρώτο πρόσωπο (αυτό των μαθητών που απάντησαν)

  • Ο δάσκαλος μάς γνωρίζει προσωπικά, γνωρίζει τα ενδιαφέροντά μας και τις δυνατότητές μας
  • Μας αφήνει να τον γνωρίσουμε ως προσωπικότητα
  • Μας χαμογελά
  • Μας ενθαρρύνει να συμμετέχουμε στις σχολικές δραστηριότητες
  • Δαπανά χρόνο εκτός μαθήματος για να μας βοηθήσει να πάμε ακόμη καλύτερα
  • Μας δίνει εκτενείς εξηγήσεις για τις εργασίες μας
  • Μας απαντά στο γιατί
  • Μας εξηγεί το πώς συνδέεται αυτό που μαθαίνουμε με την πραγματική ζωή
  • Μας ζητά συγγνώμη όταν κάνει λάθος
  • Μας παρέχει ουσιώδη εργασία και ύλη
  • Είναι δραστήριος, ενθουσιώδης και του αρέσει να ζει
  • Μάλλον έχετε ήδη απογοητευθεί από πικρές αναμνήσεις σκυθρωπών ανθρωπίσκων ή χαμογελάτε με γλύκα στη θύμιση ανθρώπων που έκαναν τη ζωή σας διαφορετική. Μινάτσιο, έτσι δεν είναι;

    Τι λέγαμε για τα κινητά;

    Πριν λίγο καιρό σας είχα αναπτύξει την άποψή μου για την ακτινοβολία των
    κινητών και τις επιπτώσεις της στην ανθρώπινη υγεία, ιδιαίτερα σε ό,τι
    αφορά την καρκινογένεση. Χάριν αναφοράς σας παραθέτω την παραπομπή.

    Χθες υπέπεσε στην αντίληψη μου μια δημοσίευση των αποτελεσμάτων
    πολυετούς έρευνας για τις επιπτώσειςτων κινητών. Η μελέτη που εστιάστηκε
    σε πάνω από 5000 ασθενείς (δείγματα) που είχαν εμφανίσει διαφόρους
    τύπους καρκίνου στον εγκέφαλο και διεξήχθη σε βάθος δεκαετίας (λεπτομέρειες σε αυτό το άρθρο)
    κατέστη τελικά χωρίς τη δυνατότητα εξαγωγής συμπερασμάτων.

    Σε όσους πίστεψαν τα γραφόμενά μου σχετικά με τα φυσικά χαρακτηριστικά
    της ακτινοβολίας και το πόσο μπορούν αυτά να προκαλέσουν
    καρκινογενέσεις, τα αποτελέσματα της έρευνας δεν μπορεί παρά να ήρθαν σα
    φυσικό επακόλουθο. Ακόμη και στην περίπτωση της παραπάνω έρευνας,
    δεδομένη πόλωση των ερευνητών να συσχετίσουν μορφές καρκίνου με τη χρήση
    του κινητού αποδείχθηκε μάλλον ανεπιτυχής σύμφωνα με τα γραφόμενα των
    ίδιων. Εμένα προσωπικά, το προηγούμενο απλά μου λέει ότι δεν υπάρχει
    στατιστική τουλάχιστον συσχέτιση. Για την ουσιαστική σχέση αιτίου-αιτιατού είμαι πεπεισμένος ήδη.

    Επιμένω πάντως στο drive-and-don’t talk on the phone!

    Καλώδια, ΚΑΠΟΤΑ και επιχειρήσεις

    Φαίνεται ότι μετά τις έντονες διαμαρτυρίες της βιόσφαιρας για τα
    κλεμμένα καλώδια, τα οποία έχουν και κόστος στο κράτος, αλλά και φέρουν
    επικινδυνότητα στο ευρύτερο κοινό, η Αστυνομία το πήρε σοβαρά και άρχισε
    τις έρευνες για κλοπές στο στρατόπεδο ΚΑΠΟΤΑ.

    Εδώ η παραπομπή

    Στοιχειώδης Αισθητική

    Τη μάζεψα από το τελευταίο ράφι του FNAC στη Μητροπόλεως, τελείως
    αναπάντεχνα. Με παραξένεψε ότι ήταν ένα από τα λίγα βιβλία που υπήρχαν
    στο ράφι σχετικά με τη φιλοσοφία (αν μπορεί κανείς να το αποκαλέσει φιλοσοφικά τα κείμενα του Ραφαηλίδη
    στο συγκεκριμένο βιβλίο) της τέχνης ή ακόμη ανάλυσης αισθητικών θεωριών, τεχνοτροπιών κοκ.

    Το διάβασα σχεδόν μονορούφι μέσα στο διάλειμμα του Πάσχα και με
    κατέκτησε με το περιεχόμενο, τη γραφή του και κυρίως το χιούμορ του
    όποτε χρειαζόταν. Θεωρώ ότι ήταν ιδιαίτερα εκπαιδευτική η διαδικασία
    ανάγνωσης. Για μένα που είμαι παντελώς άσχετος, αυτή η ιστορική διαδρομή
    στην εξέλιξη της αισθητικής θεωρίας, αλλά και της ίδιας της αισθητική
    υπήρξε ιδιαίτερα κατατοπιστική. Διασκέδασα ιδιαίτερα με τα σχόλια για
    τους/τις κάθε λογής Αηδούς (και όχι αοιδούς) που περνάνε για καλλιτέχνες.

    Το έχω συζητήσει ήδη με φίλους που έχουν εντρυφήσει (τουλάχιστον
    περισσότερο από μένα) στα κείμενα του εκλιπόντος και με παρότρυναν να
    συνεχίσω και με άλλα του βιβλία. Η επόμενη βιβλιοεξόρμηση θα είναι
    σίγουρα πιο στοχευμένη. Αυτό που θα μου μείνει σίγουρα είναι η
    ετυμολογική καταγωγή της λέξης ερασιτέχνης: αυτός που
    είναι εραστής της τέχνης (και άρα δε στοχεύει σε οικονομικό όφελος από την τέχνη).

    Εδώ είναι το βιβλίο

    Άλλος για μαγνητική;

    Ολίγον τεχνοκρατικό το παρόν, αλλά πέρα από το προσωπικό ενδιαφέρον, αφορά άμεσα σε επιπτώσεις στο γενικότερο κοινωνικό σύνολο.

    Ήδη από το 2002 οι Αμερικανοί ειδικοί προειδοποιούσαν για την ανάγκη λήψης μέτρων παραγωγής μεγαλυτέρων ποσοτήτων ραδιοϊσοτόπων για ιατρική χρήση. Οι ολοένα αυξανόμενες ανάγκες για έγκυρες διαγνώσεις με τη χρήση μεθόδων της Πυρηνικής Ιατρικής (π.χ. μαγνητική τομογραφία, σπινθηρογράφημα) και η απουσία των απαραίτητων κέντρων παραγωγής αυτών σε επαρκείς ποσότητες στις ΗΠΑ που ήταν για πολλά χρόνια η πρωταθλήτρια παρασκευής αυτών οδηγεί σταδιακά σε έλλειψη των απαραίτητων ραδιοϊσοτόπων.

    Το πρόβλημα είναι λίγο πολύ κατανοητό από όλους: περισσότερες εξετάσεις, μεγαλύτερη ζήτηση για ραδιοϊσότοπα, αύξηση αναζήτησης πρώτων υλών για την παρασκευή των τελευταίων. Η σταθερή παραγωγή των απαιτούμενων ραδιοϊσοτόπων, η οποία σημειωτέον δεν είναι καθόλου απλή είτε σε πρακτικό είτε σε γραφειοκρατικό επίπεδο, έχει αρχίσει να υστερεί. Το πρόβλημα αναμένεται να αυξηθεί καθώς οι ΗΠΑ την τελευταία δεκαετία έχουν περιορίσει κατά πολύ τη χρήση ειδικών μονάδων παραγωγής, πολλές μάλιστα έχουν οριστικά κλείσει μαζί με τα εργαστήρια που τις στέγαζαν. Ως συνέπεια, οι δυτικές χώρες αναμένεται να αναζητήσουν εναλλακτικούς τρόπους παραγωγής ραδιοφαρμάκων ή να στραφούν σε άλλες χώρες που διαθέτουν τις υποδομές και μπορούν να στηρίξουν την αγορά με μια πιθανή έναρξη της αντίστοιχης βιομηχανίας.

    Καθώς η Βόρεια Κορέα και το Ιράν δεν ενδείκνυνται για κάτι τέτοιο, ο φυσικός αποδέκτης πιθανών (απ)αιτήσεων είναι η Ρωσία με το τεράστιο δυναμικό της σε πυρηνική τεχνογνωσία. Ενώ ο Καναδάς “ψάχνεται” για το άμεσο μέλλον μετά την παύση λειτουργίας του αντιδραστήρα στο Chalk River, ενός εργαστηρίου που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας και μετά τη δεκαετία του ’50 αποκλειστικά προορισμένου για την παραγωγή  ραδιοϊσοτόπων, οι παροπλισμένες μονάδες της πάλαι ποτέ σοβιετικής εποχής φαίνονται ως οι πιο κατάλληλοι τόποι παραγωγής. Το αν η Διεθνής Επιτροπή που διαχειρίζεται και ρυθμίζει τις ποσότητες πυρηνικών υλών δεχθεί την επανεργοποίηση τέτοιων μονάδων (οι οποίες σίγουρα δεν είναι και στα καλύτερά τους όσον αφορά στην ποιότητα υλικοτεχνικής υποδοχής που διαθέτουν) λόγω πιέσεων από τα νοσοκομεία και τις εταιρείες ραδιοφαρμάκων είναι ένα ερώτημα το οποίο θα απαντηθεί στο σύντομο μέλλον.

    Η δική μου πρόβλεψη είναι ότι μπαίνουμε σε μια νέα πυρηνική εποχή, αυτήν της “ειρηνικής” πυρηνικής εποχής. Είμαι σίγουρος η πυρηνική ενέργεια και οι εφαρμογές της πυρηνικής φυσικής, στην ιατρική ιδιαίτερα, θα “ακουστούν” πολύ στο χρηματιστήριο αξιών. Καλές και οι ανανεώσιμες πηγές, αλλά εδώ πρόκειται για υπάρχοντα συμφέροντα πολλών δεκαετιών τα οποία δεν είναι τόσο εύκολα να αφήσουν την πρωτοκαθεδρία. Η ευκαιρία που έχουν οι εταιρείες αυτές να λάβουν την πρωτοκαθεδρία στο ενεργειακό τομέα είναι ιδιαίτερα δελεαστική αυτόν τον καιρό. Οι έξυπνοι παίκτες του ΧΑ ας το έχουν υπ’όψιν τους.

    Assistant Professor | Department of Physics | University of Athens